مهتا و صهيب
باورم كن عزيز....
پروانه ی عاشق
ز عشقت سوزشی افتاده در جانم که در وصفش،بیانش،بی تو انم تو شمعی و منم پروانه، ای شمع مرا در یاب و در آغوش کشانم نمی ترسم ز شعله ات،گرمیت،نورت نترسانم مرا،از خود مرانم توخود سوزی به پای خویش ریزی نبود این رسم مجنون در گمانم! ز نورت مردمی گمراه کردی گمان کردی که من از جاهلانم؟! منم همراز گل ، خورشید را یار خموشت می کنم با دید گانم تو رسم عاشقی از من بیاموز که میسوزم به پای یار،او را من نسوزانم به چشم تشنگان عالم "سراب " است بدان من در سرابت میهمانم
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
