مهتا و صهيب
باورم كن عزيز....
اولین شعر نیمایی خودم تقدیم به بهترینم... می نوازد قلبم ساز دلتنگی را ... و دو چشمم شده بارانی و خیس... باز در ذهن سوالی دارم!! "که در این شور چرا نیست کسی؟! یا که دستی بفشارد دستم؟! " و در این تاریکی نیست تنهایی من در یادش.... تا ابد خواهم گفت... می نوازد قلبم ساز دلتنگی را... "سراب"(صهیب) دوش به درگاه تو آمده ام در مبند گرچه درت بسته نیست چشم دلم را مبند زین همه درد و گناه پیش تو گشتم خجل مرحم زخمم بده درب امیدم مبند "سراب"(صهیب شقاقی) باز یادت دفتر شعری برایم باز کرد خاطراتت در همه مصراع و بیتش ناز کرد قلبم از احساس همچون ساز گشت سینه ام کوبید واز درد فراق آواز کرد... صهیب "سراب" تقدیم به اونی که قدرمو ندونست... مهدیه دوستت دارم امیدوارم ... همه یادت برایم زندگی بود / به غیر تو همه افسردگی بود تو امید دل پژمرده بودی / وجودم را تو با خود برده بودی نگاه تو همه آرامشم بود / کنارم بودنت آسایشم بود تو رفتی زندگی خاکستری شد/ دوچشمانم به درها بستری شد "سراب"(صهیب) مرا آرامشی جز تو نباشد به دل دلداری غیر از تو نباشد اگر بسته است راه آسمانت دلم را پر به غیر از تو نباشد "سراب(صهیب)" دوستت دارم حتی اگه وقتی ازت جدام. حیف گل،همرنگ شد با خارها آن لطیف ناز هم آغوش با بدکارها؟! تیغ را با نازها بودن خوش است درد دل با مردم بی دل خوش است در جهان دلدادگان بی دل شدند با صدای بلبل غم دیده هم آوا و یا همدل شدند گل برای حفظ خود با تیغ آغوش شد دست دل گل را بچید آن تیغ با دل جوش شد کاش ما چون تیغ بودیم کاش کاش نی عزیز مهربان هر آنچه هستی باش باش "سراب (صهیب)" خواستم عشق بورزم،گذر عمر نذاشت به دلم شور ببخشم غم ایام نذاشت خواستم عهد ببندم که وفامند بمانم به یار یار من گشت چو اغیار و جفا کرد نذاشت "سراب"(صهیب) ای تکیه گاه محکم من، ای پدر جان ای ابر بارنده ی مهر و لطف و احسان ای نام زیبایت همیشه اعتبارم خدمت به تو در همه حال، هست افتخارم 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
